ကၽြန္မဘဝမွာ ပန္းပ်ိဳးသူမ်ားစြာနဲ႔ ရင္းႏွီးေတြ႔ၾကံဳခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ထိုပန္းပ်ိဳးသူေတြဆိုတာကေတာ႔ ေစတနာ၊ ေမတၱာအၿပည္႔နဲ႔ တပည္႔ေတြရဲ႕ဘဝေတြကိိို ပိုၿပီးလွပေအာင္ ၿပဳစုပ်ိဴးေထာင္ေပးခဲ႔ၾကတဲ႔ ဆရာသမားမ်ားေပပဲေပါ႔။
ဆရာသမားေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ ၿပဳစုပ်ိဴးေထာင္မွဳမ်ားနဲ႔ ကၽြန္မတို႔လူလားေၿမာက္လာခဲ႔ၾကရတယ္။ လက္ရွိအခ်ိန္မွာလည္း ပန္းပ်ိဳးသူဆရာမ်ားရဲ႕ လမ္းၿပမွဳေတြနဲ႔ ခြန္အားယူေနရဆဲပါ။ ေနာက္ထပ္လည္း ဆရာေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ေတြ႔ဆံုၾကရအံုးမယ္။
တခါတရံ နဖူးေပၚလက္တင္ၿပီး ေက်ာ္ၿဖတ္ခဲ႔ရတဲ႔ အခ်ိန္နာရီေတြကို တဆိတ္ေလာက္ၿပန္လွည္႔ေတြးၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ဆရာသမားေတြရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြက တေရးေရးၿပန္ေပၚလာတတ္ပါတယ္။ သူတို႔ေတြေၿပာခဲ႔ၾကတဲ႔ စကားေတြဟာလည္း နားထဲမွာ ၿပန္ၾကားေယာင္လာတတ္တယ္။ သူတို႔ေတြဆံုးမေၿပာဆိုခဲ႔တဲ႔ ေစတနာစကားေတြ၊ ဂရုဏာေဒါသေတြ၊ တိုက္တြန္းစကားေတြဟာ ဘဝအတြက္ အလင္းေရာင္သဖြယ္ တန္ဖိုးရွိလွပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ ဆရာသမားတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ဆံုးမစကားေတြနဲ႔ အမွတ္တရရွိေနတဲ႔ အၿဖစ္အပ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ကို ေက်းဇူးတင္စြာနဲ႔အကၡရာတင္လိုက္ပါတယ္။
၁။ ဆရာမေဒၚစြဲ႔တင္ၿမဆိုတာ ကၽြန္မတက္ခဲ႔တဲ႔ အလယ္တန္းေက်ာင္းရဲ႕ ပဥၥမတန္းပထဝီဘာသာရပ္ကို သင္တဲ႔ဆရာမပါ။ ရွမ္းလူမ်ိဴး အသားၿဖဴၿဖဴ ခႏၶာကိုယ္သြယ္သြယ္လ်လ်နဲ႔ ေခ်ာေမာလွပတဲ႔သူေပါ႔။ စာအသင္အၿပကလည္းေကာင္းလြန္းလွတယ္။ စာအုပ္ထဲကစာေတြကို လက္ေတြ႕ဘဝမွာ ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ၿမင္ေတြ႔ေအာင္သင္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ပထဝီဘာသာရပ္ကို ယခုအခ်ိန္ထိ ကၽြန္မ စိတ္ဝင္တစားရွိေနရတာလည္း ၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ တခါေတာ႔ အတန္းထဲမွာ ကမ ၻာ႔ပထဝီကိုသင္ၿပရင္း ဆရာမကအခုလိုေၿပာခဲ႔ဘူးပါတယ္။
“ဆရာမတို႔ ေန႔စဥ္အသက္ရွင္ေနတဲ႔ လက္ေတြ႔ဘဝဟာ ပထဝီနဲ႔ကင္းလြတ္လို႔မရဘူး ။ ကဲ ဆရာမတို႔ေဘးနားမွာရွိတဲ႔ နိဳ႕ဆီဘူးတစ္ခုကိုပဲယူၾကည္႔လိုက္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီနိဳ႕ဆီဘူးေပၚမွာ ထုတ္လုပ္တဲ႔ႏိုင္ငံကိုေတြ႔ရမယ္။ ဥပမာ(xxx) ႏိုင္ငံဆိုပါဆို႔။ ဒါဆို နိဳ႔ဆီထုတ္လုပ္တဲ႔ အဲဒီ(xxx)နိုင္ငံဟာႏြားေတြေၿမာက္မ်ားစြာ အသက္ရွင္ေနထိုင္လိမ္႔မယ္။ ႏြားေတြေပါမ်ားတဲ႔အေလ်ာက္ ၿမက္ေတြလည္းရွိလိမ္႔မယ္။ ဒါဆိုၿမက္ေတြေပါက္ေရာက္ႏိုင္တဲ႔အေလ်ာက္ အၿမဲစိမ္းေတာင္ကုန္းေဒသေတြရွိတဲ႔ နိုင္ငံၿဖစ္လိမ္႔မယ္ဆိုတာ ဆရာမတို႔ ခန္႔မွန္းႏိုင္တယ္။”
ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အသံုးၿပဳေနတဲ႔ပစၥည္းေတြကေနတစ္ဆင္႔ ကမၻာၾကီးကို လွမ္းၾကည္႔နိုင္ေၾကာင္း ပဥၥမတန္းပထဝီဘာသာရပ္သင္ယူခ်ိန္ကေန ကၽြန္မသိလိုက္ရပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမ။
၂။ အလယ္တန္းေက်ာင္းၿပီးလို႔ အထက္တန္းေက်ာင္းေၿပာင္းတက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းအသစ္ရဲ႕ ကိုးတန္းသခ်ာၤသင္တဲ႔ဆရာမ ေဒၚစိုးစိုးေဝဟာ ေက်ာင္းသားေတြေၾကာက္ရတဲ႔ ဆရာမတစ္ေယာက္အၿဖစ္နာမည္ၾကီးလွပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ဘာရယ္မသိ ဆရာမရဲ႕ နာမည္အရွိန္နဲ႔ကို လန္႔ေနခဲ႔မိတယ္။ အတန္းထဲမွာ ဆရာမကို မ်က္လံုးၿခင္းေတာင္ မစံုရဲခဲ႔ဘူးဆိုတာ ဝန္ခံပါတယ္။ ကၽြန္မအထင္ ဆရာမကလည္း ဒါကိုသိေတာ႔ေက်ာင္းသားေတြေၾကာက္ေအာင္ တမင္ၿဗဲေခ်ာက္တယ္နဲ႔တူပါတယ္။ စာသင္တဲ႔အခ်ိန္မွာ အခန္းၿငိမ္ၿခင္းအတြက္ ဒါကထိေရာက္ေပမယ္႔ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕စိတ္ကို ေၾကာက္စိတ္ဝင္သြားေအာင္ လုပ္မိရာေရာက္တဲ႔အၿဖစ္မို႔ ကၽြန္မဘဝင္ေတာ႔သိပ္မက်လွပါဘူး။ ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဆရာမဆံုးမေၿပာဆိုခဲ႔တဲ႔စကားတစ္ခြန္းကိုေတာ႔ ကၽြန္မ မေနာေတြ႔လြန္းလို႔ ယခုအခ်ိန္ထိမွတ္သားထားဆဲပါ။
“လူတစ္ေယာက္ရဲ႕တန္ဖိုးဆိုတာ အဲဒီလူအဲဒီပတ္ဝန္းက်င္ကေန ထြက္သြားတဲ႔ အခ်ိန္မွာ က်န္ခဲ႔တဲ႔လူေတြ သူ႔ကိုသတ္မွတ္ဆံုးၿဖတ္တဲ႔ အရာတစ္ခုပဲ။ လူ႔ေကာင္းက်ိဳးလုပ္ခဲ႔တဲ႔သူဟာ သူ႔ထြက္သြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္က သူ႔ကိုတသသၿဖစ္က်န္ေနရတတ္တယ္။ မေကာင္းတဲ႔သူဆိုရင္ေတာ႔ သူမရွိေလေကာင္းေလဆိုၿပီး သူ႔အနားကလူေတြအတြက္ ဘာမွအသံုးမက်ဘူးေပါ႔ကြယ္။”
အဲဒီစကားေလးကိုၾကားၿပီး ကိုယ႔္ပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြအတြက္ တန္ဖိုးရွိလွတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေနဖို႔ ကၽြန္မဆႏၵေတြတဖြားဖြား ၿဖစ္ေပၚလာခဲ႔ရတာပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမ။
၃။ အထက္တန္းေက်ာင္းေတြၿပီးလို႔ ႏွစ္အနည္းငယ္အၾကာမွာ မူလတန္းေက်ာင္းတက္တုန္းက အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း ထြယ္ဆန္ပန္နဲ႔ သင္တန္းတစ္ခုမွာၿပန္ဆံုရာကေန တစ္ေန႔ေတာ႔ဖိတ္စာေလးတစ္ခု ကၽြန္မဆီေရာက္လာပါတယ္။ အသုဘဖိတ္စာပါ။ မူလတန္းသူငယ္ခ်င္း ဒိုင္းညြယ္ အစာအိမ္ကင္ဆာနဲ႔ ဆံုးသြားတဲ႔အတြက္ ႏွစ္သိမ္႔ဆုေတာင္းပြဲလုပ္ဖို႔ ဖိတ္ၾကားစာပါ။
ဒီလိုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အသုဘေလးကို အေၾကာင္းၿပဳၿပီး ႏွစ္အတန္ၾကာ ေဝးကြာခဲ႔ရတဲ႔ မူလတန္းသူငယ္ခ်င္းတစ္စု ဆံုၿဖစ္ခဲ႔ၾကရတယ္။ ေရွးၿဖစ္ေနွာင္းၿဖစ္ေတြေၿပာၾကရင္း ကၽြန္မတို႔အားလံုးေၾကာက္ခဲ႔ရတဲ႔ ၾကက္ေၿခးတန္း အတန္းပိုင္ဆရာမ ေဒၚခမ္းနန္အေၾကာင္းလည္း ေၿပာၿဖစ္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က
“ေဟး သူငယ္တန္း ေက်ာင္းတက္တုန္းက ေက်ာင္းသြားရင္ ေဘာင္းဘီအပိုတစ္ထည္ ယူသြားရတာမွတ္မိၾကလား ”
တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ေအ..မွတ္မိတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ဟင္႔အင္း မမွတ္မိေတာ႔ဘူးေပါ႔။ ေက်ာင္းတက္ခါစကေလးအရြယ္မို႔ ေဘာင္းဘီထဲ ေသးေပါက္ခ်မယ္႔အၿဖစ္အတြက္ လွဲရန္ ေဘာင္းဘီတစ္ထည္အပို ယူသြားရၿခင္းကို ကၽြန္မ ေရးေတးေတးနဲ႔ မွတ္မိစရွိလာပါရဲ႕။ သူငယ္ခ်င္းက စကားဆက္ပါတယ္။
“တစ္ေန႔ေတာ႔ ငါေလ ေက်ာင္းကို ေဘာင္းဘီအပိုတစ္ထည္ယူမသြားမိလို႔ ဆရာမရဲ႕ဒဏ္ခတ္ခံရတာေလ။”
ဆရာမက ဘယ္လိုဒဏ္ခတ္တာလည္း မွတ္မိၾကရဲ႕လား”
“မွတ္မိတယ္၊ မွတ္မိတယ္”
“ငါေတာ႔ေမ႔သြားၿပီ။ ေၿပာၿပေလ”
“ဒီလုိေလ။ ေဘာင္းဘီအပိုမယူလာတဲ႔ေက်ာင္းသားဆိုရင္ တၿခားသူယူလာတဲ႕ေဘာင္းဘီအပိုကို ေခါင္းေပၚမွာစြပ္၊ ေက်ာင္းဝရံတာေရွ႕ထြက္သြားၿပီး မွတ္တတ္ရပ္ေနရတာေလ”
“ဟားဟားဟား။ ငါလည္းၾကံဳဖူးတယ္”
“ဟားဟားဟား”
ေဘာင္းဘီေခါင္းစြပၿ္ပီး ဝရံတာေရွ႕ထြက္ရပ္ခဲ႔ၾကတဲ႔ ငယ္ဘဝအေၾကာင္း အလြမ္းသယ္ၿမင္ေယာင္ရင္း ကၽြန္မတို႔အုပ္စု တေသာတေသာရယ္ေမာခဲ႔ၾကရတယ္။ အသုဘအိမ္မွာ ရယ္ေမာေနမိၾကတာမို႔ ရွဴးရွဴဳး...ဆိုၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ လက္တို႔႔ၿပီး ဘရိတ္အုပ္အရွိန္သပ္ၾကရတဲ႔အထိပါပဲ။
ခုခ်ိန္မွာ ဆရာမေဒၚခမ္းနမ္လည္း ဆံုးသြားခဲ႔တာ နွစ္ေတြအေတာ္ၾကာခဲ႔ပါၿပီ။ ေက်ာင္းသားေတြကို တုတ္နဲ႔နာက်င္ေအာင္မရုိက္ပဲ မိမိရဲ႕ေပါ႔ေရာ႔မွဳအတြက္ ေနာင္မၿဖစ္ရေလေအာင္ ဟာသဆန္ဆန္နဲ႔ကိုယ္တိုင္အမွတ္ရေစတဲ႔နည္းနဲ႔ ဆံုးမတတ္မွဳအတြက္ ဆရာမကိုခ်ီးက်ဳးမိပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာမ။
၄။ ပထမတန္း ဆရာမနာမည္ကိုေတာ႔ ကၽြန္မေရးေတးေတးၿဖစ္သြားခဲ႔ေပမယ္႔ ဆရာမေၿပာခဲ႔တဲ႔စကားကိုေတာ႔ ယခုထိ မွတ္သားထားၿခင္းမဟုတ္ရေပမယ္႔ မသိစိတ္ကေန ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ႔ အတန္းထဲမွာ ဆရာမက အိမ္စာစာအုပ္ေတြေဝပါတယ္။ တစ္ေယာက္ခ်င္းကိုယ္႔နာမည္ ေခၚသံၾကားရင္ အခန္းေရွ႕ထြက္ၿပီး စာအုပ္ထြက္ယူရၿခင္းပါ။ (xxxx)ကၽြန္မနာမည္ၾကားေတာ႔ ကေလးသဘာဝ အေၿပးအလြားေရွ႕ထြက္ယူလိုက္တာ
"ဆရာမရဲ႕ေၿခေတာက္ကိုေတာင္ ေက်ာ္ၿပီးသြားရသလား။ ေနာက္ငရဲအိုးထဲ ေဇာက္ထိုးက်လိမ္႔မယ္" ဆရာမရဲ႕ အသံက်ယ္ၾကီးေၾကာင္႔ ကၽြန္မေၾကာက္သြားလို႔ တကိုယ္လံုးတုန္လွဳပ္သြားရတဲ႔အထိပါပဲ။ စာအုပ္ယူခ်င္ေဇာနဲ႔ ေၿပးသြားခဲ႔မိတာ၊ ထိုင္ခံုေပၚထိုင္ၿပီး ေရွ႕ထုတ္ထားတဲ႔ ဆရာမရဲ႕ေၿခေတာက္ကိုမၿမင္မိပဲ ေက်ာ္သြားခဲ႔မိၿခင္းပါ။
ဆရာမရဲ႕အေၿပာဟာ နုနည္တဲ႔ ကေလးရဲ႕စိတ္ကို ေၾကာက္လန္႔စိတ္သြင္းေပးမိလိုက္တာ ဆရာမ သိခ်င္မွသိလိုက္မွာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မငယ္ဘဝမွာေတာ႔ ဆရာမေတြကို ဘာရယ္မသိ ေၾကာက္စိတ္ဝင္သြားခဲ႔ရတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕အမွားအတြက္ အက်ိဳးသင္႔အေၾကာင္းသင္႔ ရွင္းၿပၿပီးဆံုးမသင္႔တယ္လို႔ ကၽြန္မၿမင္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း ကေလးေလးေတြကို အမွဳမဲ႔ မမွတ္မဲ႔ သတိလက္လြတ္ မေၿပာဆိုသင္႔ဘူးဆိုတာ ကၽြန္မကိုယ္ေတြ႔သိလိုက္ရတဲ႔ သင္ခန္းစာတစ္ခုပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာမ။
၅။ တစ္ေန႔ တရုတ္စာက်ဴရွင္တစ္ခုမွာ မူလတန္းေက်ာင္းသူဘဝက အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း ထြယ္ဆန္ပန္နဲ႔ ၿပန္ဆံုခဲ႔ပါတယ္။ ခ်စ္ရတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ၿပန္ဆံုရလို႔ စကားေတြ ေရပတ္မဝင္ၿဖစ္ခဲ႔ရာကေန သူတက္ေနတဲ႔ဂီတာသင္တန္းကို အတူလိုက္တက္ဖို႔ ကၽြန္မဆံုးၿဖတ္ခဲ႔တယ္။ ဆရာ(xxxဆရာ႔နာမည္ကို ကၽြန္မအစေဖာ္မရေတာ႔ပါ) ဂီတာသင္တန္းမွာ ဂီတာရဲ႕ အေၿခခံကို ကၽြန္မသင္ယူခဲ႔ရသလို ဆရာေပးခဲ႔တဲ႔စကားလက္ေဆာင္ကိုလည္း ကၽြန္မရခဲ႔ပါတယ္။
“လူဆိုတာ ကိုယ္ကတကၠသိုလ္အဆင္႔ေရာက္မွ တၿခားစာမတတ္တဲ႔သူေတြကို ကၾကီးခေခြးသင္ေပးႏိုင္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ေလးတန္းအဆင့္္သာ တတ္ေၿမာက္ထားသူဆိုရင္လည္း တၿခားမတတ္ေသးသူကို သင္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ”
ဆရာ႔စကားက ရိုးရွင္းေပမယ္႔ ကိုယ္႔မွာရွိတဲ႔အရာ၊ တတ္ေၿမာက္ထားတဲ႔အရာေတြကို နည္းတယ္မဆိုပဲ အၿခားသူေတြကိုေဝငွေပးတတ္တဲ႔ စိတ္ေကာင္းေလးထားတတ္ဖို႔ ဆံုးမခဲ႔တဲ႔ တန္ဖိုးရွိလွတဲ႔စကားပါ။ ေက်းွဇူးတင္ပါတယ္ဆရာ။
၆။ ၿမန္မာေက်ာင္း အထက္တန္းၿပီးလို႔ အေဖရဲ႕ဆႏၵအရ တရုတ္အထက္တန္းေက်ာင္းကို ေၿပာင္းၿပီးတက္ခဲ႔ရပါတယ္။ တရုတ္ေက်ာင္းစတက္တဲ႔ပထမေန႔မွာပဲ မ်က္ႏွာထားတင္းလြန္းလွတဲ႔ ဆရာခြမ္ကို ကၽြန္မသတိထားမိပါတယ္။ ဆရာခြမ္ကေက်ာင္းမွာ စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းေရးပိုင္းမွာလည္း တာငန္ရွိသူတစ္ေယာက္ပါ။ လူပုေပမယ္႔ အသံၾသဇာေကာင္းလြန္းသူတစ္ေယာက္ပါ။
တစ္ေန႔စာေမးပြဲခန္းမွာ ဆရာခြမ္က ထံုးစံအတိုင္း စာေမးပြဲခန္းေတြကို တစ္ခန္းဝင္တစ္ခန္းထြက္ စစ္ေဆးေရးလွဲ႔ပါတယ္။ ကူးခ်တဲ့သူေတြ ရွိမရွိေပါ႔ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ ဆရာခြမ္ အခန္းလွဲ႔တာ ကၽြန္မတို႔အခန္းကို ေရာက္လာပါတယ္။ ဆရာခြမ္က သူ႔တာဝန္အရ ေရွ႕ဆံုးကေက်ာင္းသားကစၿပီး ခိုးကူးစာရြက္ပါမပါ၊ လက္ဖဝါးေပၚမွာ ကူးခ်ထာၿခင္းရွိမရွိ စစ္ပါတယ္။ စာေမးပြဲေၿဖေကာင္းေကာင္းရွိေနစဥ္မွာ ကၽြန္မအနားသို႔ ေရာက္လာပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ႔ ေအးေဆးပါပဲ။ ဆရာခြမ္ ကၽြန္မအေရွ႕သို႔ ေရာက္လာေတာ႔ လက္ဖဝါးနွစ္ဘက္ကို ၿဖန္႔ၿပလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ဇတ္လမ္းစပါေတာ႔တယ္။
“လက္ဖဝါးမွာ ကူးခ်ထားတာေတြရွိတယ္။ စာေမးပြဲဆက္ေၿဖခြင္႔မရွိေတာ႔ဘူး။ ခဏေန ရံုးခန္းကို လိုက္ခဲ႔ပါ” ဆရာ႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းၾကားကေန ထြက္ေပၚလာတဲ႔ အသံေတြက ကၽြန္မကိုယ္႔ကိကိုယ္ မယံုႏိုင္ပဲ လက္ဖဝါးကို ၾကည္႔လိုက္မိေတာ႔ အို..ဟုတ္ပါရဲ႕ ေဘာပင္နဲ႔တြက္ခ်က္ထားတဲ႔ ဂဏာန္းတစ္ခ်ိဳ႕။
“ဆရာ ..ဒါကၽြန္မ မနက္က စာၾကည္႔တုန္းက ေလ႔က်င္႔ထားတာေတြပါ။ စာေမးပြဲအတြက္ ကူးေရးထားတာေတြ မဟုတ္ပါဘူး”
“မရဘူး ၊ ရံုးခန္းလိုက္ခဲ႔ပါ”
ကၽြန္မ ဘယ္လိုပဲရွင္းၿပရွင္းၿပ ဆရာခြမ္က ဘူးဆိုဘူး ဖရံုမသီးေတာ႔ေပ။ ဒါနဲ႔ ရံုးခန္းထဲေရာက္သြားေတာ႔ ကၽြန္မလိုပဲ စာေမးပြဲခန္းထဲကေန ရံုးခန္းေရာက္လာတဲ႔ ေက်ာင္းသား၅ေယာက္၆ေယာက္ေလာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ကိုယ့္အၿဖစ္က ခိုးၾကည္႔ထားလို႔မဟုတ္ပဲ ရံုးခန္းေရာက္ရေတာ႔ ရွက္လည္းရွက္၊ ရွင္းၿပတာကို လက္မခံတဲ႔ဆရာခြမ္ကိုလည္း ေဒါသၿဖစ္မိတာ အမွန္ပါ။ ေနာက္တစ္ေန႔ေက်ာင္းေရာက္ေတာ႔ ေက်ာင္းေရွ႕ေၾကၿငာသင္ပုန္းေပၚမွာ ခိုးၾကည္႔သူစာရင္းထဲ ကၽြန္မနာမည္လည္း ပါလာပါေတာ႔တယ္။ ရွက္လိုက္တာမွ မေၿပာပါနဲ႔ေတာ႔။ တသက္္တြင္တခါမွ် ယခုလိုမၾကံဳဘူးပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲမွာ မ်က္ႏွာမၿပရဲေတာ႔တာလည္း အမွန္ပါ။ ခိုးၾကည္႔တာ ဆရာမိလို႔ သုညရတဲ႔အၿဖစ္သို႕ အထင္လြဲၿခင္းခံရၿခင္းပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို “ငါခိုးၾကည္႔တာမဟုတ္ဘူး။ လက္ဝါးေပၚမွာ ေရးထားမိတာ ဖ်က္ဖို႔ေမ႔သြားတာပါ” လို႔ တစ္ေယာက္ခ်င္းကိုလိုက္ရွင္းၿပဖို႔လည္း မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ႔ပါ။ အေဖနဲ႔အေမကေတာ႔ ကၽြန္မကို ႏွစ္သိမ္႔အားေပးပါတယ္။ “သမီးရဲ႕ ၿဖစ္ကတတ္စမ္း အပ်င္းၾကီးတဲ႔ အၿဖစ္ေၾကာင္႔ အရွက္ကြဲခဲ႔ရၿပီးၿပီ။ ဒီအၿဖစ္အပ်က္ကေန သင္ခန္းစာယူပါ” ဆိုၿပီး ႏွစ္သိမ္႔ပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ တခါတရံ အၾကမ္းေရးဖို႔ စာရြက္ယူရမွာပ်င္းၿပီး လက္ဖဝါးေပၚမွာ အလြယ္တကူ ေရးၿခစ္မိတတ္ပါတယ္။
ခုေတာ႔ ဒီအရွက္ကြဲရတဲ႔ အၿဖစ္အပ်က္ကေန ကၽြန္မရဲ႕အက်င္႔ဆိုးကို ေဖ်ာက္ၿဖက္ႏိုင္ခဲ႔ပါၿပီ။ တသက္စာ ေကာင္းေကာင္းမွတ္သြားခဲ့ရတဲ႕အၿဖစ္ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႔ ေရးမွတ္စရာေတြကို စာရြက္ေပၚမွာ စနစ္တက် ေရးမွတ္တတ္ခဲ႔ပါၿပီ။ အခုေတာ႔ ဆရာခြမ္ကို ကၽြန္မေက်းဇူးတင္မိတာ အမွန္ပါ။
ရ။ ဆရာမ်ားအေၾကာင္းကို အက်ယ္တဝင္႔ ေရးေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႕အေဖအေၾကာင္းကိုလည္း ခ်န္လပ္ထားလို႔မၿဖစ္ေပဘူး။ ဘာလို႔ဆို ကၽြန္မအေဖဟာ ကိုယ္တိုင္ဆရာလည္းဟုတ္၊ ကၽြန္မရဲ႕လက္ဦးဆရာလည္းဟုတ္လို႔ပါ။ စည္းကမ္းၾကီးတဲ႔ အေဖ့ကို ေက်ာင္းသားေတြ ေၾကာက္ရသလို ၊ အိမ္မွာလည္း အေဖကို ေၾကာက္ခ်စ္ရိုေသရပါတယ္။ တခါတရံ အိမ္မွာအေဖက သူ႔အလုပ္ခြင္က ဆရာဆရာမနဲ႔ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားၾကား စည္ကမ္းထိန္းသိမ္းပံုေတြ၊ စိတ္ပ်က္စရာအေၾကာင္းေတြ၊ ရယ္ေမာစရာအၿဖစ္အပ်က္ေတြကို ေၿပာၿပေလ႔ရွိတတ္ပါတယ္။ အေဖေၿပာၿပတဲ႔အေၾကာင္းအရာေလးေတြက စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတာမို႔ ကၽြန္မအတြက္ေတာ႔ မရိုးႏိုင္တဲ႔ သင္ခန္းစားေတြရခဲ႔ပါတယ္။ အေဖအၿမဲေၿပာေနၾကစကားကေတာ႔
“စိုက္တဲ႔အတိုင္းရိတ္ရမယ္” ဆိုတာပါပဲ။ ေကာင္းတာစိုက္ရင္ ေကာင္းတာရမယ္။ အပ်င္းၾကီးတဲ႔သူကေတာ႔ ဘာမွရမွာမဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး ဆံုးမတတ္ပါတယ္။ ဒါ႔အၿပင္အေဖရဲ႕ဆရာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ခံယူထားတဲ႔အရာတစ္ခုကိုလည္း ကၽြန္မကိုေၿပာၿပဘူးပါတယ္။
“ ဆရာေကာင္းတစ္ေယာက္ဆိုတာ အခန္းထဲမွာ အညံ႔ဆံုးေက်ာင္းသားကို တတ္ေၿမာက္လာေအာင္၊ ၾကိဳးစားခ်င္လာေအာင္၊ ေတာ္တဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ၿဖစ္လာေအာင္ သင္ၿပႏိုင္ၿခင္းပါပဲ။ ေတာ္ၿပီးသားေက်ာင္းသားကို ေတာ္ေအာင္သင္ႏိုင္တာ မဆန္းဘူး။ ညံ႔တဲ႔ေက်ာင္းသားကို ေတာ္လာေအာင္ သင္ၿပႏိုင္တဲ႔ဆရာကသာ အရည္ခ်င္းရွိတဲ႔ ဆရာလို႔ေၿပာႏိုင္တယ္”
အေဖေၿပာၿပခဲ႔တဲ႔ အေဖကိုယ္တိုင္အရည္အခ်င္းရွိတဲ႔ ဆရာေကာင္းတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေနရၿခင္းရဲ႕ ခံယူခ်က္တစ္ခုပါ။ အေဖက ခက္တဲ႔စာေတြကို ေက်ာင္းသားေတြနားလည္လြယ္ေအာင္ ရိုးရွင္းစြာ သင္ၿပတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြဟာ အေဖစာသင္တာကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ၾကတယ္။ကၽြန္မအထက္တန္းေက်ာင္းသူဘဝမွာလည္း ကၽြန္မကို ဂရုတစိုက္နဲ႔ စာေတြရွင္းၿပေပးခဲ႔တဲ႔ ေက်းဇူးေတြလည္းမ်ားလွပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အေဖ။
၈။ ပထမတန္းၿမန္မာစာဖတ္စာအုပ္မွာပါတဲ႔“မပုၾကြယ္နဲ႔ ခရုငယ္”ပံုၿပင္ေလးကို ပမာၿပဳရင္း ကၽြန္မကို အခါခါ အားေပးတတ္သူက ကၽြန္မရဲ႕ခ်စ္ေမေမပါ။ ၿပည္ပႏိုင္ငံမွာ ပညာသင္ယူေနတဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕လက္ရွိဘဝဟာ တခါတရံ ေမာပန္းရသလို၊ တခါတရံ အားငယ္စိတ္ဓတ္က်မိတာေတြနဲ႔ နာပန္းလံုးေနတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မဖုန္းဆက္ၿပီး ၿငီးတြားမိတဲ႔ အခ်ိန္တိုင္းမွာ
“ ငယ္ငယ္ကသင္ခဲ႔ရတဲ႔ ခရုငယ္ေလးရဲ႕ အၿဖစ္လိုပဲေပါ႔ သမီးရယ္။ စိတ္ဓတ္မက်ပါနဲ႔။ ခရုငယ္ေလးလို မေလွ်ာ႔ေသာဇြဲနဲ႔ၾကိဳးစားမယ္ဆိုရင္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လိုရာပန္းတိုင္ကို ေရာက္ရမွာေပါ႔” ဆိုၿပီး အားေပးတတ္ပါတယ္။ အေမ႔ရဲ႕အားေပးမွဳသာမရွိခဲ႔ရင္ ကၽြန္မယခုလိုအေနအထားသို႔ ေရာက္လာစရာအေၾကာင္းမရွိနိုင္ပါဘူး။ အေမ႔ေက်းဇူးေတြပါ။
အေဖ႔ဆႏၵအရ ငယ္စဥ္ကေလးဘဝအခ်ိန္မွာ မနက္ေစာေစာထၿပီး တရုတ္က်ဴရွင္တက္ခဲ႔ရတာ၊ ၿမန္မာေက်ာင္းအထက္တန္းၿပီးလို႔ တရုတ္ေက်ာင္းအထက္တန္းေၿပာင္းတက္ခဲ႔ရတာေတြဟာ အဲဒီအခ်ိန္အခါက စိတ္ပင္ပန္းခဲ႔ရတဲ႔ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။ “ေတာ္ၿပီ၊ မနက္ၿဖန္တရုတ္က်ဴရွင္ မသြားတက္ေတာ႔ဘူး။ တရုတ္ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ေတာ႔ဘူး” ဆိုၿပီး အေဖ႔ကို စိတ္ေကာက္တိုင္း ကၽြန္မေၿပာေနက်ပါ။ ဒါေပမယ့္ “သြားတက္လိုက္ပါသမီးရယ္၊ သြားတက္လိုက္ေနာ္”ဆိုၿပီး ကၽြန္မကို အၿမဲေဖ်ာင္းဖ်ေၿပာဆိုတတ္သူက အေမပါ။ ဒီလိုနဲ႔ အေမရဲ႕အားေပးမွဳမ်ားေၾကာင္႔ ၿပည္ပႏိုင္ငံသို႔သြားၿပီး ပညာသင္ခြင္႔ရတဲ႔အဆင္႔ထိ ေလ်ွာက္လွမ္းႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ယခုအခ်ိန္ထိ အေမရဲ႕အားေပးမွဳမ်ားနဲ႔ အားယူေနရဆဲပါ။
“ဥာဏ္ပညာလိုခ်င္ရင္ ဘုရားဆီကေတာင္းပါ။ က်မ္းစာဖတ္၊ ဆုေတာင္းေနာ္။ ဘုရားသည္သာ ဥာဏ္ပညာရဲ႕အခ်ဳပ္အၿခာၿဖစ္တယ္”ဆိုၿပီး ဆံုးမတတ္ပါေသးတယ္။
အခုလို စာေပဝါသနာပါလာရတာဟာလည္း အေမရဲ႕ၿပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ႔တဲ႔ အသီးအပြင္႔တစ္ခုလို႔ ေၿပာလို႔ရပါတယ္။ မူလတန္းေန႔ရက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ညေနေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္အိမ္ၿပန္လမ္းမွာ အေမက စာအုပ္ေရာင္းတဲ႔ဆိုင္ဝင္ၿပီး ကၽြန္မဖတ္ဖို႔ အပတ္စဥ္ထုတ္ေတဇ၊ ေရႊေသြးနဲ႕လစဥ္ထုတ္မဂၤလာေမာင္မယ္စာအုပ္ေတြကို ဝယ္ေပးတတ္ပါတယ္။ စာအုပ္အသစ္ဝယ္လာၿပီးတိုင္း စာအုပ္ရဲ႕ ပထမစာရြက္ေပၚမွာ အေမ႔လက္ေရးလွလွနဲ႔ ကၽြန္မနာမည္ေလးကို ေရးေပးတတ္ပါတယ္။အဲဒီစာအုပ္ေလးေတြဟာ ကၽြန္မငယ္ဘဝရဲ႕ တန္ဖိုးရွိလွတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေလးေတြေပါ႔။
“ခ်စ္ဖြယ္နဲ႔ညစ္က်ယ္”ဆိုတဲ႔ ကၽြန္မတို႕မေမြးခင္ကတည္းက နာမည္ၾကီးတဲ႔ ကာတြန္းဇတ္ေကာင္ေလးေတြနဲ႔လည္း ရင္းႏွီးခဲ႔ရပါတယ္။ သားသမီးေတြ စာဖတ္တတ္လာရင္ဖတ္ဖို႔ဆိုၿပီး အေဖနဲ႔အေမက ကၽြန္မတို႔မေမြးခင္ကတည္းက စုေဆာင္းေပးခဲ႔ၾကတာပါ။ ကၽြန္မစာဖတ္တတ္စရွိလာခ်ိန္မွာ အမွတ္စဥ္အလိုက္ ႏွစ္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ စာအုပ္အထူၾကီးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔ခဲ႔ရတယ္။ အေမဟာ ကၽြန္မေလ႔လာဖို႔ တၿခားေက်ာင္းဘာသာရပ္ဆိုင္ရာနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ စာအုပ္ေတြကိုလည္း ဝယ္ေပးရံုသာမက ကၽြန္မနဲ႔အတူ အခ်ိန္ေပးၿပီး လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ႔တယ္။ ကၽြန္မမူလတန္းေက်ာင္းသူအရြယ္မွာ အေမကအထက္တန္းၿပဆရာမတစ္ေယာက္ပါ။ ေနာက္မိသားစုကို အခ်ိန္ပိုၿပီးေပးႏိုင္ဖို႔အတြက္ အေမဟာသူဝါသနာပါတဲ႔ ဆရာမအလုပ္ကိုထြက္ခဲ႔ပါတယ္။ အေမဟာ သူ႔ဘဝတစ္ခုလံုးကို ခ်စ္တဲ႔မိသားစုေလးအေပၚ ရင္းႏွီးေပးဆပ္ခဲ႔သူပါ။ အေမ႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
၉။ တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္မေနထိုင္ေနတဲ႔ ၿပည္ပႏိုင္ငံကို အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေဖေခတၱေရာက္လာပါတယ္။ အေဖအလုပ္စည္းေဝးကိစၥေတြၿပီး အၿပန္ခရီးစဥ္မွာ ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာရွိတဲ႔ ရင္းႏွီးသူတစ္ခ်ိဳ႕ကို လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ အေဖနဲ႔လူၾကံဳပါးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ဆရာမေဒၚနန္ေဘာက္အတြက္လည္း ၿပကၡဒိန္လက္ေဆာင္ေလးတစ္ခုပါးလိုက္ပါတယ္။
ဆရာမေဒၚနန္ေဘာက္ဆိုတာကေတာ႔ ကၽြန္မအထက္တန္းေက်ာင္းသူဘဝ ၉တန္းနဲဲ႕၁၀တန္းတက္စဥ္ကာလမွာ ကၽြန္မကို အဂၤလိပ္စာက်ဴရွင္သင္ေပးခဲ႔တဲ႔ဆရာမပါ။ “နင္႔မိဘေတြနဲ႔ ငါနဲ႔ကအရမ္းရင္းႏွီးၾကတာ”ဆိုၿပီး ၉တန္းတစ္ႏွစ္ပတ္လံုး က်ဴရွင္လခ တၿပားမ်ွမယူပဲ ေစတနာအၿပည္႔နဲ႔ သင္ေပးခဲ႔တဲ႔ ဆရာမပါ။ ဆရာမက သူ႔ရဲ႕လက္ႏွိပ္စက္ကေလးနဲ႔ ကၽြန္မတို႔သင္ရမယ္႔ အဂၤလိပ္စာသဒၵါေတြကို က်ဴရွင္မရွိတဲ႔ ေန႔ေတြမွာ ၾကိဳတင္ရိုက္ႏွိပ္ထားတတ္ပါတယ္။ က်ဴရွင္ရွိတဲ႔ေန႔ အတန္းစတက္တာနဲ႔ ဆရာမၾကိဳတင္ရိုက္ႏွိပ္ထားတဲ႔ စာရြက္ေပၚမွာ ကၽြန္မတို႕က ေလ႔က်င္႔လိုက္ရံုပါပဲ။ အဂၤလိပ္သဒၵါကို ေတာ္ေတာ္ေလးဖိၿပီးသင္ေပးတတ္ပါတယ္။ အထက္တန္း၂ႏွစ္တာကာလမွာ ဆရာမနဲ႔အတူ အဂၤလိပ္စာအေၿခခံသဒၵါမ်ားကို ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္ၿဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ဆရာမက အတန္းထဲမွာ အၿပင္အေၾကာင္း အာလူးလဲသိပ္မေၿပာတတ္ပါဘူး။ အပ်ိဳၾကီးဆိုတဲ႔အတိုင္း စကားကိုခပ္ၿပတ္ၿပတ္ေၿပာတတ္လို႔ တခါတရံ သတိေလးနဲ႔ေတာ႔ ေနရပါတယ္။
တစ္ေန႔အေမနဲ႕ဖုန္းဆက္ၿဖစ္ေတာ႔ “အေမ ဟိုတစ္ေန႔ကဆရာမေဒၚနန္ေဘာက္ဆီေရာက္ၿဖစ္ခဲ႔ေသးတယ္။ အဲဒါ ဆရာမက သမီးကိုသတိရတယ္လို႔ ႏွဳတ္ဆက္လို္က္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဆရာမက သမီးေပးခဲ႔တဲ႔ ၿပကၡဒိန္ကို အေမ႔ကိုထုတ္ၿပေသးတယ္။
နင္႔သမီးေပးထားတဲ႔ လက္ေဆာင္ေလ။ ငါမၿပစ္ရက္လို႔ ခုထိသိမ္းထားတုန္း” ဒီစကားကို ၾကားလိုက္ရေတာ႔ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ အံ႔ၾသဝမ္းသာရင္း ရင္ထဲဆို႔ႏွင္႔သြားပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ တန္ဖိုးမရွိတဲ႔ လက္ေဆာင္ေလးတစ္ခုကို ဆရာမကတန္းဖိုးထားၿပီး သိမ္းထားေပးတယ္တဲ႔။ ကၽြန္မအေပၚမွာထားတဲ႔ ဆရာမရဲ႕ ေမတၱာသံေယာဇဥ္ေလးကို သိလိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္မႏိုင္ငံၿခားသြားမယ္ဆိုၿပီး ဆရာမကို သြားႏွဳတ္ဆက္တုန္းကလည္း ကၽြန္မကို မုန္႔ဖိုးေငြေတြလည္း ေပးခဲ႔ဘူးပါတယ္။ ယခင္က ဆရာမကို ခပ္ၿပတ္ၿပတ္ အမ်ိဳးသမီးၾကီးတစ္ေယာက္လို႔ပဲ ထင္ထားခဲ႔တဲ႔ကၽြန္မ၊ ယခုေတာ႔ ဆရာမရဲ့ေမတၱာေတြကို ပိုၿပီးၿမင္တတ္လာပါၿပီ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမ။ ၿမန္မာၿပည္ၿပန္တဲ႔တစ္ေန႔ ဆရာမရဲ႕အိမ္ေလးဆီသို႔ သြားၿဖစ္ေအာင္ သြားဖို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။
ဆရာဆိုတာ
တၿပားမရွိ
တပည္႔မရွား
ပီတိကိုစား
အားရွိသူမ်ားဆိုတာ မွန္လွပါတယ္။
၁၀။ ထိုင္ဝမ္တကၠသိုလ္ရဲ႕ ပထမႏွစ္တက္စဥ္တုန္းက အားကစားအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔ေတြ ေဘာလံုးကြင္းကို ပတ္ေၿပးခဲ႔ရဘူးပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြက(၂)ပတ္၊ ေယာက်ာ္းေလးေတြက (၄)ပတ္ေပါ႔။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္းအားၾကိဳးမာန္တက္နဲ႔ ေၿပးၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ေအးေအးေဆးေဆးေပါ႔။ အဲဒီမွာ ေၿပးၿပီးလို႔ ဆရာေၿပာခဲ႔တဲ႔စကားက ကၽြန္မတို႔အားလံုးလိုက္နာသင္႔တဲ႔ တန္ဖိုးရွိလွတဲ႔ စကားအၿဖစ္ ကၽြန္မရင္ထဲမွာသိမ္းထားလိုက္ပါတယ္။
“
ခုနက တပည္႔တို႔ေတြ ကြင္းကိုပတ္ေၿပးၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ဆရာ႔စကားကို ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ၿပီးေၿပးၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း အေခ်ာင္ခိုေနၾကတယ္။ တပည္႔တစ္ေယာက္ခ်င္းကို အပတ္ေရၿပည္႔မၿပည္႔ ဆရာလိုက္မၾကည္႔ႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ တစ္ပတ္ၿပီးသြားတိုင္း တစ္ပတ္ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ကိုယ္ရည္ေသြးပါ။ ဒီအပတ္အတန္းခ်ိန္မွာ ကြင္းႏွစ္ပတ္ေၿပးရတယ္ဆိုရင္ ႏွစ္ပတ္ၿပည္႔ေၿပးႏိုင္ေအာင္ေလ႔က်င္႔ပါ။ အေခ်ာင္မခိုပါနဲ႔။ ဒီလိုဆိုရင္ ေနာက္တစ္ပတ္မွာ (၃)ပတ္ေၿပးႏိုင္လာလိမ္႔မယ္။ တစ္ပတ္ၿပီးသြားတိုင္း ကိုယ္႔ရဲ႕အရည္အခ်င္းစံခ်ိန္တက္လာဖို႔ ၾကိဳးစားၾကပါ ”
ဆရာ႔စကားၾကားၿပီးခ်ိန္မွ ကၽြန္မတို႔ေတြ အေခ်ာင္မခိုရဲေတာ႔ပါဘူး။ ဆရာ မၿမင္ပါဘူး၊ မသိပါဘူးဆိုၿပီး အေခ်ာင္ခိုၿခင္းဟာ ကိုယ္႔ရဲ႕အရည္အခ်င္းစံခ်ိန္ကိုသာ ယုတ္ေလ်ာ႔ေစတယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္သြားၾကပါၿပီ။ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးထက္ေစဖို႔ ဓားတစ္ေခ်ာင္းလို အၿမဲတေစ ေသြးေနဖို႔သာလိုေၾကာင္း ကၽြန္မနားလည္ခဲ႔ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာ။
၁၁။ ထိုင္ဝမ္မွာ ပညာသင္ယူေနတဲ႔ကာလေတြမွာ ကၽြန္မလူေတြကို သတိထားၾကည္႔မိေတာ႔ လူတိုင္းဟာ အလုပ္ရွဳပ္ေနၾကတာကို ေတြ႔မိတယ္။ အလုပ္လုပ္တဲ႔သူေတြလည္း အလုပ္ေတြနဲ႔ မနားရ။ ေက်ာင္းသားဆိုလည္း စာေတြနဲ႔ လံုးခ်ာလိုက္လို႔ေနၾကရတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ လူမွဳဘဝရဲ႕ ေတာင္းဆိုမွဳေတြေၾကာင္႔ မနားမေနၾကိဳစားၾကရတယ္။ အလုပ္ေတြနဲ႔ ရွဳပ္ၿပီးရင္းရွဳပ္၊ ေမာၿပီးရင္းေမာပါပဲ။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း ဒီအတိုင္းပါပဲ။ အိမ္စာအခ်ိန္မွီမၿပီးရတာနဲ႔။ စာေမးပြဲအတြက္ အဆင္သင္႔မၿဖစ္ရေသးတာနဲ႔ လည္ေနတတ္ပါတယ္။ ေန႔စဥ္လည္း ဒီစာေတြနဲ႔၊ ဒီအလုပ္ေတြနဲ႔ပဲ နွစ္ပါးသြားေနၾကေပမယ္႔ ဘယ္ေတာ႔မွ ေအးေအးေဆးေဆး ၿပီးသြားတယ္လို႔မရွိပါဘူး။ ပ်ာယာခတ္ေနတဲ႔ ေန႔စဥ္ဘဝ ၿဖစ္လို႔ေနပါတယ္။
တစ္ေန႔ ဓာတုေဗဒ ဘာသာရပ္ကို သင္ၾကားေပးတဲ႔ ဆရာ လရံုရုရွီးက အတန္းခ်ိန္စာသင္ၿပီးခ်ိန္မွာ တပည္႔ေတြအတြက္ စကားလက္ေဆာင္ေပးဖို႔ဆိုၿပီး powerpoint နဲ႔ တင္ၿပရင္းေၿပာၿပပါတယ္။ တကယ္႔က္ို တန္ဖိုးရွိတဲ႔ လက္ေဆာင္ေလးပါ။ ပ်ာယာခပ္ေနတဲ႔ ဘဝၾကီးကို ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ ၿဖစ္သန္းသြားႏိုင္ဖို႔ နည္းလမ္းေကာင္းေလးတစ္ခုေပါ႔။
အထက္ပါဇယားကေတာ႔ ဆရာေၿပာၿပတဲ႔ ဇယားေလးကို မွတ္မိသေလာက္ၿပန္ခ်ေရးထားၿခင္းပါ။ ေလာကၾကီးမွာ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက အေရးၾကီးၿပီး အလ်င္လိုေနတဲ႔ ကိစၥေတြနဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္ေနတတ္ပါတယ္။
တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက အေရးၾကီးၿပီး အလ်င္မလိုတဲ႔ ကိစၥေတြနဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္ေနတတ္ပါတယ္။
တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြၾကၿပန္ေတာ႔ အေရးမၾကီးပဲ အလ်င္လိုေနတဲ႔ ကိစၥေတြနဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္ၾကၿပန္တယ္။
တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြၾကေတာ႔ အေရးလဲမၾကီး မလ်င္လဲမလိုတဲ႔ ကိစၥေတြနဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္ေနရပါတယ္။
ကဲ ဒီလိုလူေတြထဲမွာ ကိုယ္ကဘယ္လိုလူစားမ်ိဳးလည္းဆိုတာ လက္ေထာင္ၾကေတာ႔ ကၽြန္မက အေရးၾကီးၿပီး အလ်င္လိုေနတဲ႔ ကိစၥေတြနဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္ေနတဲ႔ လူအမ်ိဳးစားၿဖစ္လို႔ေနပါတယ္။ မနက္ၿဖန္သဘက္ခါ ေၿဖမယ္႔စာေမးပြဲေတြနဲ႔ ေရးၾကီးသုတ္ၿပာၿဖစ္ေနရတာနဲ႔ မနက္ၿဖန္ေနာက္ဆံုးထပ္ရမယ္႔ အိမ္စာေတြကို ဒီညမွ စလုပ္တာေတြပဲၿဖစ္ေနမိတတ္တယ္။ အခ်ိန္ရပါေသးတယ္၊ လိုပါေသးတယ္ဆိုၿပီး သီးခ်င္းနားေထာင္ေနမိတာ၊ အပ်င္းၾကီးေနမိတတ္ပါတယ္။ အခ်ိန္ကပ္မွသာ အလ်င္လိုကိစၥ အေရးၾကီးကိစၥေတြၿဖစ္မွသာ လူကပ်ာပ်ာသလဲ အလုပ္ရွဳပ္ပါေတာ႔တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္မဟာ အလုပ္ေတြရွဳပ္ၿပီး ပ်ာယာခပ္ေမာပန္းေနရတဲ႔သူ ၿဖစ္မွန္းမသိၿဖစ္ေနမိမွန္း ဆင္ၿခင္မိပါေတာ႔တယ္။
တကယ္တန္း အခ်ိန္ကို စီမံခန္႔ခြဲၿပီးအသံုးခ်တတ္သူက ေန႔စဥ္အသက္တာမွာ အေရးၾကီးၿပီး အလ်င္မလိုေသးတဲ႔ ကိစၥေတြကို စီမံခန္႔ခြဲလုပ္ေဆာင္ေနတတ္သူသာၿဖစ္တယ္လို႔ ဆရာကေၿပာၿပပါတယ္။
စာေမးပြဲ မေရာက္ခင္ကတည္းက ေန႔စဥ္အခ်ိန္ယူၿပီးၿပင္ဆင္တတ္သူ၊ စည္းေဝးမွာ တင္ၿပရမယ္႔အေၾကာင္းအရာကို ၾကိဳတင္ၿပင္ဆင္ထားသူ၊ ႏိုင္ငံၿခားထြက္ၿပီး ပညာသင္ဖို႔ အခ်ိန္ယူၿပီးေလ႔လာၿခင္းမ်ိဳး စသၿဖင္႔ အခ်ိန္ယူလုပ္ေဆာင္တတ္သူသာ နားခ်ိန္နားႏိုင္ၿပီး ပ်ာယာခပ္ေမာပန္းေနရတဲ႔ ဘဝကေနရုန္းထြက္ႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္ဆိုၿပီး သတိေပးခဲ႔ပါတယ္။
ဒါေၾကာင္႔ ဆရာ႔အတန္းခ်ိန္စတက္ကတည္းက ဆရာ႔ရဲ႕ထူးၿခားမွဳတစ္ခုကို သတိထားမိခဲ႔ပါတယ္။ ဆရာကိုယ္တိုင္က စာသင္တဲ႔အခ်ိန္မွာလည္း ပ်ာယာခပ္ေနတာမ်ိဴးမရွိပါဘူး။ အတန္းခ်ိန္ သံုးနာရီေက်ာ္အတြင္း နာရီတိုင္းမွာ ဘယ္အထိသင္မယ္ဆိုၿပီး ကြက္တိၿပင္ဆင္ထားပံုရပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ဆရာဟာ ဘယ္ေတာ့မွ အတန္းခ်ိန္ေနာက္မက်တတ္ပါဘူး။ သင္ခန္းစာေတြကိုလည္း အတန္းေခါင္းေလာင္းမထိုးခင္ အခ်ိန္မွီ၊ အခ်ိန္ကိုက္ ၿပီးေအာင္သင္ႏိုင္ပါတယ္။ “ငါေၿပာသလိုလုပ္၊ ငါလုပ္သလို မလုပ္နဲ႔” ဟု ဆိုသူမ်ားနဲ႔ ၿခားနားလွပါတယ္။ ဆရာ႔ကိုၾကည္႔လိုက္မယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္ယူၿပီးလုပ္ေဆာင္တတ္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္မွဳကိုေတြ႔ၿမင္ရပါတယ္။ ကၽြန္မလည္းဆရာ႔ကို အားက်ၿပီး အက်င္႔ဆိုးေလးေတြကို ေၿပာင္းလဲမွၿဖစ္ေတာ႔မယ္ဆိုတာ ႏွလံုးသြင္းမိပါေတာ႔တယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာ။
